Ik moet nog niet eens 2 jaar oud zijn geweest. We hebben het over 1958, vast ergens rond 5 december. Mijn vader dacht dat het wel leuk zou zijn (achteraf verdenk ik hem van "vooral leuk voor hemzelf") als de kleine jongen een trein zou krijgen. En zoals dat waarschijnlijk voor de meesten van ons geldt die rond die tijd hun eerste modeltrein kregen, was dat een Triang. Betaalbaar, goed verkrijgbaar en 't zag er nog goed uit ook.....
Natuurlijk kan ik me dat moment niet herinneren, maar de set bleef nog lang in ons bezit, dus ik weet wel waar die uit opgebouwd was. Een zwarte dockshunter, 2 van de simpelste passagierswagons, net genoeg rails om een ovaaltje te maken. Alles gevoed door een trafo die slechts 2 standen kende: hard vooruit en hard achteruit. Wat een enorme desillusie ten opzichte van het plaatje op de doos.... maar in die tijd waren kinderen (ik in elk geval) mateloos gecharmeerd van een treintje dat braaf z'n rondjes reed. Schitterend vond ik het toen ik ietsje ouder werd en zelfstandig met DE TREIN mocht spelen. De enige hoge snelheid waarmee het locje zich kon voortbewegen in mijn set, zorgde regelmatig voor ontsporingen van de wagons, maar zelfs dat mocht de pret niet drukken. Er werd van alles achter de loc geplakt van hele papieren constructies tot weet ik veel. Het bleef fascineren, en wat dat betreft had Triang het goed voor elkaar.
Maak jouw eigen website met JouwWeb